Wyjątkowe Narum Forte z bakterią Escherichia coli Nissle 1917

Dodano:2022-06-02
Kategorie:Artykuły

Na Uniwersytecie we Freiburgu, studenci prof. Nissle, podczas zajęć praktycznych z mikrobiologii, mieszali własne próbki kału z czystymi hodowlami patogennych szczepów Salmonelli. Zazwyczaj obserwowali szybki rozrost Salmonelli, wypierających tym samym, inne bakterie jelitowe. Były jednak i takie przypadki, w których rozrost był nieznaczny, a nawet wcale niezauważalny. W ten sposób powstała hipoteza, że mikroflora niektórych próbek kału zawiera takie szczepy, które hamują rozwój mikroorganizmów patogennych. Później podejrzenia te zostały potwierdzone w laboratorium, w trakcie badań hodowli mieszanin szczepów Salmonella z różnymi izolatami E. coli, uzyskanymi z próbek kału zdrowych ludzi. Okazało się, że patogenne szczepy E. coli posiadają dodatkowe geny, tzw. „geny zjadliwości”, które czynią je chorobotwórczymi. Escherichia coli Nissle 1917 natomiast, wyróżnia się na tle innych bakterii ze swojej rodziny, tym, że na drodze ewolucji, poprzez poziomy transfer genów z innych bakterii jelitowych, nabyła dodatkowe elementy genetyczne, nazywane „Wyspami Genomowymi”. To one są odpowiedzialne m. in. za zdolność hamowania rozwoju różnego rodzaju enteropatogenów. Tę szczególną właściwość, prof. Nissle nazwał „aktywnością antagonistyczną”.

Podczas I wojny światowej, w 1917 roku, w pewnej grupie żołnierzy, w szpitalu wojskowym nieopodal Freiburga, wybuchła czerwonka. Tylko jeden żołnierz pozostał zdrowy, nie wykazując żadnych objawów choroby jelit. Widząc to, prof. Nissle przebadał jego kał pod kątem zawartości bakterii jelitowych i wyizolował szczep E. coli, który następnie użył do leczenia pozostałych żołnierzy. Od tego czasu, szczep ten zaczęto nazwać E. coli Nissle 1917, i  stosować go w leczeniu różnych zaburzeń żołądkowo-jelitowych.

Niestety, wraz z pojawieniem się antybiotyków, zgasło zainteresowanie mikroflorą jelitową i terapeutycznym zastosowaniem żywych bakterii. Dopiero niedawno, medyczne osiągnięcia i rozwój mikrobiologii, spowodowały, że wcześniejsze doświadczenia mogły zostać dokładnie potwierdzone, a leczenie probiotykami znalazło się na powrót w centrum zainteresowania lekarzy i naukowców. Obecnie jest to prawdopodobnie najintensywniej badany szczep bakteryjny.

Właściwości Escherichia coli Nissle 1917

Najważniejsze badania, potwierdzają skuteczność leczenia schorzeń przewodu pokarmowego, zwłaszcza w terapii wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Długotrwałe, rozległe wrzodziejące zapalenie jelita grubego czy zmiany patologiczne we florze jelitowej stwarzają sprzyjające warunki dla wystąpienia raka jelita grubego. Dlatego stosowanie produktów z Escherichia coli Nissle 1917, które wspierają i odbudowują fizjologiczną florę bakteryjną jelit, oraz tworzą substancje hamujące dzielenie się komórek nowotworowych, zmniejsza znacznie to ryzyko.

Udowodniono ponadto, że szczep Nissle 1917 wspomaga leczenie zespołu jelita drażliwego i biegunek, natomiast skuteczność tego szczepu w terapii choroby Leśniowskiego – Crohna jest obecnie intensywnie badana, w celu jednoznacznego potwierdzenia.

Właściwości bakterii Escherichia coli Nissle 1917:

  • szczep bakterii z fizjologicznej flory bakteryjnej,
  • posiada zdolność odpychania drobnoustrojów chorobotwórczych (antagonizm bakteryjny),
  • wzmacnia barierę śluzową poprzez przyklejanie się i zasiedlanie ścian jelita,
  • sprzyja tworzeniu substancji przeciwzapalnych i autogennych antybiotyków,
  • wpływa pozytywnie na system immunologiczny.

Główne zalecenia do stosowania Escherichia coli Nissle 1917:

  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego,
  • choroba Leśniowskiego-Crohna,
  • zespół jelita drażliwego,
  • profilaktyka raka jelita grubego,
  • alergie pokarmowe.